کس نیست که افتاده آن زلف دوتا نیست
کس نیست که افتاده آن زلف دوتا نیست - در رهگذر کیست که دامی ز بلا نیست
چون چشم تو دل می‌برد از گوشه نشینان - همراه تو بودن گنه از جانب ما نیست
روی تو مگر آینه لطف الهیست - حقا که چنین است و در این روی و ریا نیست
نرگس طلبد شیوه چشم تو زهی چشم - مسکین خبرش از سر و در دیده حیا نیست
از بهر خدا زلف مپیرای که ما را - شب نیست که صد عربده با باد صبا نیست
بازآی که بی روی تو ای شمع دل افروز - در بزم حریفان اثر نور و صفا نیست
تیمار غریبان اثر ذکر جمیل است - جانا مگر این قاعده در شهر شما نیست
دی می‌شد و گفتم صنما عهد به جای آر - گفتا غلطی خواجه در این عهد وفا نیست
گر پیر مغان مرشد من شد چه تفاوت - در هیچ سری نیست که سری ز خدا نیست
عاشق چه کند گر نکشد بار ملامت - با هیچ دلاور سپر تیر قضا نیست
در صومعه زاهد و در خلوت صوفی - جز گوشه ابروی تو محراب دعا نیست
ای چنگ فروبرده به خون دل حافظ - فکرت مگر از غیرت قرآن و خدا نیست


مردم دیده ما جز به رخت ناظر نیست
مردم دیده ما جز به رخت ناظر نیست - دل سرگشته ما غیر تو را ذاکر نیست
اشکم احرام طواف حرمت می‌بندد - گر چه از خون دل ریش دمی طاهر نیست
بسته دام و قفس باد چو مرغ وحشی - طایر سدره اگر در طلبت طایر نیست
عاشق مفلس اگر قلب دلش کرد نثار - مکنش عیب که بر نقد روان قادر نیست
عاقبت دست بدان سرو بلندش برسد - هر که را در طلبت همت او قاصر نیست
از روان بخشی عیسی نزنم دم هرگز - زان که در روح فزایی چو لبت ماهر نیست
من که در آتش سودای تو آهی نزنم - کی توان گفت که بر داغ دلم صابر نیست
روز اول که سر زلف تو دیدم گفتم - که پریشانی این سلسله را آخر نیست
سر پیوند تو تنها نه دل حافظ راست - کیست آن کش سر پیوند تو در خاطر نیست



زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نیست
زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نیست - در حق ما هر چه گوید جای هیچ اکراه نیست
در طریقت هر چه پیش سالک آید خیر اوست - در صراط مستقیم ای دل کسی گمراه نیست
تا چه بازی رخ نماید بیدقی خواهیم راند - عرصه شطرنج رندان را مجال شاه نیست
چیست این سقف بلند ساده بسیارنقش - زین معما هیچ دانا در جهان آگاه نیست
این چه استغناست یا رب وین چه قادر حکمت است - کاین همه زخم نهان هست و مجال آه نیست
صاحب دیوان ما گویی نمی‌داند حساب - کاندر این طغرا نشان حسبه لله نیست
هر که خواهد گو بیا و هر چه خواهد گو بگو - کبر و ناز و حاجب و دربان بدین درگاه نیست
بر در میخانه رفتن کار یک رنگان بود - خودفروشان را به کوی می فروشان راه نیست
هر چه هست از قامت ناساز بی اندام ماست - ور نه تشریف تو بر بالای کس کوتاه نیست
بنده پیر خراباتم که لطفش دایم است - ور نه لطف شیخ و زاهد گاه هست و گاه نیست
حافظ ار بر صدر ننشیند ز عالی مشربیست - عاشق دردی کش اندربند مال و جاه نیست




راهیست راه عشق که هیچش کناره نیست
راهیست راه عشق که هیچش کناره نیست - آن جا جز آن که جان بسپارند چاره نیست
هر گه که دل به عشق دهی خوش دمی بود - در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست
ما را ز منع عقل مترسان و می بیار - کان شحنه در ولایت ما هیچ کاره نیست
از چشم خود بپرس که ما را که می‌کشد - جانا گناه طالع و جرم ستاره نیست
او را به چشم پاک توان دید چون هلال - هر دیده جای جلوه آن ماه پاره نیست
فرصت شمر طریقه رندی که این نشان - چون راه گنج بر همه کس آشکاره نیست
نگرفت در تو گریه حافظ به هیچ رو - حیران آن دلم که کم از سنگ خاره نیست



روشن از پرتو رویت نظری نیست که نیست
روشن از پرتو رویت نظری نیست که نیست - منت خاک درت بر بصری نیست که نیست
ناظر روی تو صاحب نظرانند آری - سر گیسوی تو در هیچ سری نیست که نیست
اشک غماز من ار سرخ برآمد چه عجب - خجل از کرده خود پرده دری نیست که نیست
تا به دامن ننشیند ز نسیمش گردی - سیل خیز از نظرم رهگذری نیست که نیست
تا دم از شام سر زلف تو هر جا نزنند - با صبا گفت و شنیدم سحری نیست که نیست
من از این طالع شوریده برنجم ور نی - بهره مند از سر کویت دگری نیست که نیست
از حیای لب شیرین تو ای چشمه نوش - غرق آب و عرق اکنون شکری نیست که نیست
مصلحت نیست که از پرده برون افتد راز - ور نه در مجلس رندان خبری نیست که نیست
شیر در بادیه عشق تو روباه شود - آه از این راه که در وی خطری نیست که نیست
آب چشمم که بر او منت خاک در توست - زیر صد منت او خاک دری نیست که نیست
از وجودم قدری نام و نشان هست که هست - ور نه از ضعف در آن جا اثری نیست که نیست
غیر از این نکته که حافظ ز تو ناخشنود است - در سراپای وجودت هنری نیست که نیست


حاصل کارگه کون و مکان این همه نیست
حاصل کارگه کون و مکان این همه نیست - باده پیش آر که اسباب جهان این همه نیست
از دل و جان شرف صحبت جانان غرض است - غرض این است وگرنه دل و جان این همه نیست
منت سدره و طوبی ز پی سایه مکش - که چو خوش بنگری ای سرو روان این همه نیست
دولت آن است که بی خون دل آید به کنار - ور نه با سعی و عمل باغ جنان این همه نیست
پنج روزی که در این مرحله مهلت داری - خوش بیاسای زمانی که زمان این همه نیست
بر لب بحر فنا منتظریم ای ساقی - فرصتی دان که ز لب تا به دهان این همه نیست
زاهد ایمن مشو از بازی غیرت زنهار - که ره از صومعه تا دیر مغان این همه نیست
دردمندی من سوخته زار و نزار - ظاهرا حاجت تقریر و بیان این همه نیست
نام حافظ رقم نیک پذیرفت ولی - پیش رندان رقم سود و زیان این همه نیست


خواب آن نرگس فتان تو بی چیزی نیست
خواب آن نرگس فتان تو بی چیزی نیست - تاب آن زلف پریشان تو بی چیزی نیست
از لبت شیر روان بود که من می‌گفتم - این شکر گرد نمکدان تو بی چیزی نیست
جان درازی تو بادا که یقین می‌دانم - در کمان ناوک مژگان تو بی چیزی نیست
مبتلایی به غم محنت و اندوه فراق - ای دل این ناله و افغان تو بی چیزی نیست
دوش باد از سر کویش به گلستان بگذشت - ای گل این چاک گریبان تو بی چیزی نیست
درد عشق ار چه دل از خلق نهان می‌دارد - حافظ این دیده گریان تو بی چیزی نیست


جز آستان توام در جهان پناهی نیست
جز آستان توام در جهان پناهی نیست - سر مرا بجز این در حواله گاهی نیست
عدو چو تیغ کشد من سپر بیندازم - که تیغ ما بجز از ناله‌ای و آهی نیست
چرا ز کوی خرابات روی برتابم - کز این به هم به جهان هیچ رسم و راهی نیست
زمانه گر بزند آتشم به خرمن عمر - بگو بسوز که بر من به برگ کاهی نیست
غلام نرگس جماش آن سهی سروم - که از شراب غرورش به کس نگاهی نیست
مباش در پی آزار و هر چه خواهی کن - که در شریعت ما غیر از این گناهی نیست
عنان کشیده رو ای پادشاه کشور حسن - که نیست بر سر راهی که دادخواهی نیست
چنین که از همه سو دام راه می‌بینم - به از حمایت زلفش مرا پناهی نیست
خزینه دل حافظ به زلف و خال مده - که کارهای چنین حد هر سیاهی نیست


بلبلی برگ گلی خوش رنگ در منقار داشت
بلبلی برگ گلی خوش رنگ در منقار داشت - و اندر آن برگ و نوا خوش ناله‌های زار داشت
گفتمش در عین وصل این ناله و فریاد چیست - گفت ما را جلوه معشوق در این کار داشت
یار اگر ننشست با ما نیست جای اعتراض - پادشاهی کامران بود از گدایی عار داشت
در نمی‌گیرد نیاز و ناز ما با حسن دوست - خرم آن کز نازنینان بخت برخوردار داشت
خیز تا بر کلک آن نقاش جان افشان کنیم - کاین همه نقش عجب در گردش پرگار داشت
گر مرید راه عشقی فکر بدنامی مکن - شیخ صنعان خرقه رهن خانه خمار داشت
وقت آن شیرین قلندر خوش که در اطوار سیر - ذکر تسبیح ملک در حلقه زنار داشت
چشم حافظ زیر بام قصر آن حوری سرشت - شیوه جنات تجری تحتها الانهار داشت


دیدی که یار جز سر جور و ستم نداشت
دیدی که یار جز سر جور و ستم نداشت - بشکست عهد وز غم ما هیچ غم نداشت
یا رب مگیرش ار چه دل چون کبوترم - افکند و کشت و عزت صید حرم نداشت
بر من جفا ز بخت من آمد وگرنه یار - حاشا که رسم لطف و طریق کرم نداشت
با این همه هر آن که نه خواری کشید از او - هر جا که رفت هیچ کسش محترم نداشت
ساقی بیار باده و با محتسب بگو - انکار ما مکن که چنین جام جم نداشت
هر راهرو که ره به حریم درش نبرد - مسکین برید وادی و ره در حرم نداشت
حافظ ببر تو گوی فصاحت که مدعی - هیچش هنر نبود و خبر نیز هم نداشت


کنون که می‌دمد از بوستان نسیم بهشت
کنون که می‌دمد از بوستان نسیم بهشت - من و شراب فرح بخش و یار حورسرشت
گدا چرا نزند لاف سلطنت امروز - که خیمه سایه ابر است و بزمگه لب کشت
چمن حکایت اردیبهشت می‌گوید - نه عاقل است که نسیه خرید و نقد بهشت
به می عمارت دل کن که این جهان خراب - بر آن سر است که از خاک ما بسازد خشت
وفا مجوی ز دشمن که پرتوی ندهد - چو شمع صومعه افروزی از چراغ کنشت
مکن به نامه سیاهی ملامت من مست - که آگه است که تقدیر بر سرش چه نوشت
قدم دریغ مدار از جنازه حافظ - که گر چه غرق گناه است می‌رود به بهشت


عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت
عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت - که گناه دگران بر تو نخواهند نوشت
من اگر نیکم و گر بد تو برو خود را باش - هر کسی آن درود عاقبت کار که کشت
همه کس طالب یارند چه هشیار و چه مست - همه جا خانه عشق است چه مسجد چه کنشت
سر تسلیم من و خشت در میکده‌ها - مدعی گر نکند فهم سخن گو سر و خشت
ناامیدم مکن از سابقه لطف ازل - تو پس پرده چه دانی که که خوب است و که زشت
نه من از پرده تقوا به درافتادم و بس - پدرم نیز بهشت ابد از دست بهشت
حافظا روز اجل گر به کف آری جامی - یک سر از کوی خرابات برندت به بهشت


صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت
صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت - ناز کم کن که در این باغ بسی چون تو شکفت
گل بخندید که از راست نرنجیم ولی - هیچ عاشق سخن سخت به معشوق نگفت
گر طمع داری از آن جام مرصع می لعل - ای بسا در که به نوک مژه‌ات باید سفت
تا ابد بوی محبت به مشامش نرسد - هر که خاک در میخانه به رخساره نرفت
در گلستان ارم دوش چو از لطف هوا - زلف سنبل به نسیم سحری می‌آشفت
گفتم ای مسند جم جام جهان بینت کو - گفت افسوس که آن دولت بیدار بخفت
سخن عشق نه آن است که آید به زبان - ساقیا می ده و کوتاه کن این گفت و شنفت
اشک حافظ خرد و صبر به دریا انداخت - چه کند سوز غم عشق نیارست نهفت


آن ترک پری چهره که دوش از بر ما رفت
آن ترک پری چهره که دوش از بر ما رفت - آیا چه خطا دید که از راه خطا رفت
تا رفت مرا از نظر آن چشم جهان بین - کس واقف ما نیست که از دیده چه‌ها رفت
بر شمع نرفت از گذر آتش دل دوش - آن دود که از سوز جگر بر سر ما رفت
دور از رخ تو دم به دم از گوشه چشمم - سیلاب سرشک آمد و طوفان بلا رفت
از پای فتادیم چو آمد غم هجران - در درد بمردیم چو از دست دوا رفت
دل گفت وصالش به دعا باز توان یافت - عمریست که عمرم همه در کار دعا رفت
احرام چه بندیم چو آن قبله نه این جاست - در سعی چه کوشیم چو از مروه صفا رفت
دی گفت طبیب از سر حسرت چو مرا دید - هیهات که رنج تو ز قانون شفا رفت
ای دوست به پرسیدن حافظ قدمی نه - زان پیش که گویند که از دار فنا رفت


گر ز دست زلف مشکینت خطایی رفت رفت
گر ز دست زلف مشکینت خطایی رفت رفت - ور ز هندوی شما بر ما جفایی رفت رفت
برق عشق ار خرمن پشمینه پوشی سوخت سوخت - جور شاه کامران گر بر گدایی رفت رفت
در طریقت رنجش خاطر نباشد می بیار - هر کدورت را که بینی چون صفایی رفت رفت
عشقبازی را تحمل باید ای دل پای دار - گر ملالی بود بود و گر خطایی رفت رفت
گر دلی از غمزه دلدار باری برد برد - ور میان جان و جانان ماجرایی رفت رفت
از سخن چینان ملالت‌ها پدید آمد ولی - گر میان همنشینان ناسزایی رفت رفت
عیب حافظ گو مکن واعظ که رفت از خانقاه - پای آزادی چه بندی گر به جایی رفت رفت



ساقی بیار باده که ماه صیام رفت
ساقی بیار باده که ماه صیام رفت - درده قدح که موسم ناموس و نام رفت
وقت عزیز رفت بیا تا قضا کنیم - عمری که بی حضور صراحی و جام رفت
مستم کن آن چنان که ندانم ز بیخودی - در عرصه خیال که آمد کدام رفت
بر بوی آن که جرعه جامت به ما رسد - در مصطبه دعای تو هر صبح و شام رفت
دل را که مرده بود حیاتی به جان رسید - تا بویی از نسیم می‌اش در مشام رفت
زاهد غرور داشت سلامت نبرد راه - رند از ره نیاز به دارالسلام رفت
نقد دلی که بود مرا صرف باده شد - قلب سیاه بود از آن در حرام رفت
در تاب توبه چند توان سوخت همچو عود - می ده که عمر در سر سودای خام رفت
دیگر مکن نصیحت حافظ که ره نیافت - گمگشته‌ای که باده نابش به کام رف


شربتی از لب لعلش نچشیدیم و برفت
شربتی از لب لعلش نچشیدیم و برفت - روی مه پیکر او سیر ندیدیم و برفت
گویی از صحبت ما نیک به تنگ آمده بود - بار بربست و به گردش نرسیدیم و برفت
بس که ما فاتحه و حرز یمانی خواندیم - وز پی اش سوره اخلاص دمیدیم و برفت
عشوه دادند که بر ما گذری خواهی کرد - دیدی آخر که چنین عشوه خریدیم و برفت
شد چمان در چمن حسن و لطافت لیکن - در گلستان وصالش نچمیدیم و برفت
همچو حافظ همه شب ناله و زاری کردیم - کای دریغا به وداعش نرسیدیم و برفت


ساقی بیا که یار ز رخ پرده برگرفت
ساقی بیا که یار ز رخ پرده برگرفت - کار چراغ خلوتیان باز درگرفت
آن شمع سرگرفته دگر چهره برفروخت - وین پیر سالخورده جوانی ز سر گرفت
آن عشوه داد عشق که مفتی ز ره برفت - وان لطف کرد دوست که دشمن حذر گرفت
زنهار از آن عبارت شیرین دلفریب - گویی که پسته تو سخن در شکر گرفت
بار غمی که خاطر ما خسته کرده بود - عیسی دمی خدا بفرستاد و برگرفت
هر سروقد که بر مه و خور حسن می‌فروخت - چون تو درآمدی پی کاری دگر گرفت
زین قصه هفت گنبد افلاک پرصداست - کوته نظر ببین که سخن مختصر گرفت
حافظ تو این سخن ز که آموختی که بخت - تعویذ کرد شعر تو را و به زر گرفت


حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت
حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت - آری به اتفاق جهان می‌توان گرفت
افشای راز خلوتیان خواست کرد شمع - شکر خدا که سر دلش در زبان گرفت
زین آتش نهفته که در سینه من است - خورشید شعله‌ایست که در آسمان گرفت
می‌خواست گل که دم زند از رنگ و بوی دوست - از غیرت صبا نفسش در دهان گرفت
آسوده بر کنار چو پرگار می‌شدم - دوران چو نقطه عاقبتم در میان گرفت
آن روز شوق ساغر می خرمنم بسوخت - کتش ز عکس عارض ساقی در آن گرفت
خواهم شدن به کوی مغان آستین فشان - زین فتنه‌ها که دامن آخرزمان گرفت
می خور که هر که آخر کار جهان بدید - از غم سبک برآمد و رطل گران گرفت
بر برگ گل به خون شقایق نوشته‌اند - کان کس که پخته شد می چون ارغوان گرفت
حافظ چو آب لطف ز نظم تو می‌چکد - حاسد چگونه نکته تواند بر آن گرفت


شنیده‌ام سخنی خوش که پیر کنعان گفت
شنیده‌ام سخنی خوش که پیر کنعان گفت - فراق یار نه آن می‌کند که بتوان گفت
حدیث هول قیامت که گفت واعظ شهر - کنایتیست که از روزگار هجران گفت
نشان یار سفرکرده از که پرسم باز - که هر چه گفت برید صبا پریشان گفت
فغان که آن مه نامهربان مهرگسل - به ترک صحبت یاران خود چه آسان گفت
من و مقام رضا بعد از این و شکر رقیب - که دل به درد تو خو کرد و ترک درمان گفت
غم کهن به می سالخورده دفع کنید - که تخم خوشدلی این است پیر دهقان گفت
گره به باد مزن گر چه بر مراد رود - که این سخن به مثل باد با سلیمان گفت
به مهلتی که سپهرت دهد ز راه مرو - تو را که گفت که این زال ترک دستان گفت
مزن ز چون و چرا دم که بنده مقبل - قبول کرد به جان هر سخن که جانان گفت
که گفت حافظ از اندیشه تو آمد باز - من این نگفته‌ام آن کس که گفت بهتان گف


یا رب سببی ساز که یارم به سلامت
یا رب سببی ساز که یارم به سلامت - بازآید و برهاندم از بند ملامت
خاک ره آن یار سفرکرده بیارید - تا چشم جهان بین کنمش جای اقامت
فریاد که از شش جهتم راه ببستند - آن خال و خط و زلف و رخ و عارض و قامت
امروز که در دست توام مرحمتی کن - فردا که شوم خاک چه سود اشک ندامت
ای آن که به تقریر و بیان دم زنی از عشق - ما با تو نداریم سخن خیر و سلامت
درویش مکن ناله ز شمشیر احبا - کاین طایفه از کشته ستانند غرامت
در خرقه زن آتش که خم ابروی ساقی - بر می‌شکند گوشه محراب امامت
حاشا که من از جور و جفای تو بنالم - بیداد لطیفان همه لطف است و کرامت
کوته نکند بحث سر زلف تو حافظ - پیوسته شد این سلسله تا روز قیامت


ای هدهد صبا به سبا می‌فرستمت
ای هدهد صبا به سبا می‌فرستمت - بنگر که از کجا به کجا می‌فرستمت
حیف است طایری چو تو در خاکدان غم - زین جا به آشیان وفا می‌فرستمت
در راه عشق مرحله قرب و بعد نیست - می‌بینمت عیان و دعا می‌فرستمت
هر صبح و شام قافله‌ای از دعای خیر - در صحبت شمال و صبا می‌فرستمت
تا لشکر غمت نکند ملک دل خراب - جان عزیز خود به نوا می‌فرستمت
ای غایب از نظر که شدی همنشین دل - می‌گویمت دعا و ثنا می‌فرستمت
در روی خود تفرج صنع خدای کن - کیینه خدای نما می‌فرستمت
تا مطربان ز شوق منت آگهی دهند - قول و غزل به ساز و نوا می‌فرستمت
ساقی بیا که هاتف غیبم به مژده گفت - با درد صبر کن که دوا می‌فرستمت
حافظ سرود مجلس ما ذکر خیر توست - بشتاب هان که اسب و قبا می‌فرستم


ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت
ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت - جانم بسوختی و به دل دوست دارمت
تا دامن کفن نکشم زیر پای خاک - باور مکن که دست ز دامن بدارمت
محراب ابرویت بنما تا سحرگهی - دست دعا برآرم و در گردن آرمت
گر بایدم شدن سوی هاروت بابلی - صد گونه جادویی بکنم تا بیارمت
خواهم که پیش میرمت ای بی‌وفا طبیب - بیمار بازپرس که در انتظارمت
صد جوی آب بسته‌ام از دیده بر کنار - بر بوی تخم مهر که در دل بکارمت
خونم بریخت و از غم عشقم خلاص داد - منت پذیر غمزه خنجر گذارمت
می‌گریم و مرادم از این سیل اشکبار - تخم محبت است که در دل بکارمت
بارم ده از کرم سوی خود تا به سوز دل - در پای دم به دم گهر از دیده بارمت
حافظ شراب و شاهد و رندی نه وضع توست - فی الجمله می‌کنی و فرو می‌گذار


میر من خوش می‌روی کاندر سر و پا میرمت
میر من خوش می‌روی کاندر سر و پا میرمت - خوش خرامان شو که پیش قد رعنا میرمت
گفته بودی کی بمیری پیش من تعجیل چیست - خوش تقاضا می‌کنی پیش تقاضا میرمت
عاشق و مخمور و مهجورم بت ساقی کجاست - گو که بخرامد که پیش سروبالا میرمت
آن که عمری شد که تا بیمارم از سودای او - گو نگاهی کن که پیش چشم شهلا میرمت
گفته لعل لبم هم درد بخشد هم دوا - گاه پیش درد و گه پیش مداوا میرمت
خوش خرامان می‌روی چشم بد از روی تو دور - دارم اندر سر خیال آن که در پا میرمت
گر چه جای حافظ اندر خلوت وصل تو نیست - ای همه جای تو خوش پیش همه جا میرمت


چه لطف بود که ناگاه رشحه قلمت
چه لطف بود که ناگاه رشحه قلمت - حقوق خدمت ما عرضه کرد بر کرمت
به نوک خامه رقم کرده‌ای سلام مرا - که کارخانه دوران مباد بی رقمت
نگویم از من بی‌دل به سهو کردی یاد - که در حساب خرد نیست سهو بر قلمت
مرا ذلیل مگردان به شکر این نعمت - که داشت دولت سرمد عزیز و محترمت
بیا که با سر زلفت قرار خواهم کرد - که گر سرم برود برندارم از قدمت
ز حال ما دلت آگه شود مگر وقتی - که لاله بردمد از خاک کشتگان غمت
روان تشنه ما را به جرعه‌ای دریاب - چو می‌دهند زلال خضر ز جام جمت
همیشه وقت تو ای عیسی صبا خوش باد - که جان حافظ دلخسته زنده شد به دمت


زان یار دلنوازم شکریست با شکایت
زان یار دلنوازم شکریست با شکایت - گر نکته دان عشقی بشنو تو این حکایت
بی مزد بود و منت هر خدمتی که کردم - یا رب مباد کس را مخدوم بی عنایت
رندان تشنه لب را آبی نمی‌دهد کس - گویی ولی شناسان رفتند از این ولایت
در زلف چون کمندش ای دل مپیچ کان جا - سرها بریده بینی بی جرم و بی جنایت
چشمت به غمزه ما را خون خورد و می‌پسندی - جانا روا نباشد خون ریز را حمایت
در این شب سیاهم گم گشت راه مقصود - از گوشه‌ای برون آی ای کوکب هدایت
از هر طرف که رفتم جز وحشتم نیفزود - زنهار از این بیابان وین راه بی‌نهایت
ای آفتاب خوبان می‌جوشد اندرونم - یک ساعتم بگنجان در سایه عنایت
این راه را نهایت صورت کجا توان بست - کش صد هزار منزل بیش است در بدایت
هر چند بردی آبم روی از درت نتابم - جور از حبیب خوشتر کز مدعی رعایت
عشقت رسد به فریاد ار خود به سان حافظ - قرآن ز بر بخوانی در چارده روایت


مدامم مست می‌دارد نسیم جعد گیسویت
مدامم مست می‌دارد نسیم جعد گیسویت - خرابم می‌کند هر دم فریب چشم جادویت
پس از چندین شکیبایی شبی یا رب توان دیدن - که شمع دیده افروزیم در محراب ابرویت
سواد لوح بینش را عزیز از بهر آن دارم - که جان را نسخه‌ای باشد ز لوح خال هندویت
تو گر خواهی که جاویدان جهان یک سر بیارایی - صبا را گو که بردارد زمانی برقع از رویت
و گر رسم فنا خواهی که از عالم براندازی - برافشان تا فروریزد هزاران جان ز هر مویت
من و باد صبا مسکین دو سرگردان بی‌حاصل - من از افسون چشمت مست و او از بوی گیسویت
زهی همت که حافظ راست از دنیی و از عقبی - نیاید هیچ در چشمش بجز خاک سر کویت


درد ما را نیست درمان الغیاث
درد ما را نیست درمان الغیاث - هجر ما را نیست پایان الغیاث
دین و دل بردند و قصد جان کنند - الغیاث از جور خوبان الغیاث
در بهای بوسه‌ای جانی طلب - می‌کنند این دلستانان الغیاث
خون ما خوردند این کافردلان - ای مسلمانان چه درمان الغیاث
همچو حافظ روز و شب بی خویشتن - گشته‌ام سوزان و گریان الغیاث


تویی که بر سر خوبان کشوری چون تاج
تویی که بر سر خوبان کشوری چون تاج - سزد اگر همه دلبران دهندت باج
دو چشم شوخ تو برهم زده خطا و حبش - به چین زلف تو ماچین و هند داده خراج
بیاض روی تو روشن چو عارض رخ روز - سواد زلف سیاه تو هست ظلمت داج
دهان شهد تو داده رواج آب خضر - لب چو قند تو برد از نبات مصر رواج
از این مرض به حقیقت شفا نخواهم یافت - که از تو درد دل ای جان نمی‌رسد به علاج
چرا همی‌شکنی جان من ز سنگ دلی - دل ضعیف که باشد به نازکی چو زجاج
لب تو خضر و دهان تو آب حیوان است - قد تو سرو و میان موی و بر به هیت عاج
فتاد در دل حافظ هوای چون تو شهی - کمینه ذره خاک در تو بودی کاج


اگر به مذهب تو خون عاشق است مباح
اگر به مذهب تو خون عاشق است مباح - صلاح ما همه آن است کان تو راست صلاح
سواد زلف سیاه تو جاعل الظلمات - بیاض روی چو ماه تو فالق الاصباح
ز چین زلف کمندت کسی نیافت خلاص - از آن کمانچه ابرو و تیر چشم نجاح
ز دیده‌ام شده یک چشمه در کنار روان - که آشنا نکند در میان آن ملاح
لب چو آب حیات تو هست قوت جان - وجود خاکی ما را از اوست ذکر رواح
بداد لعل لبت بوسه‌ای به صد زاری - گرفت کام دلم ز او به صد هزار الحاح
دعای جان تو ورد زبان مشتاقان - همیشه تا که بود متصل مسا و صباح
صلاح و توبه و تقوی ز ما مجو حافظ - ز رند و عاشق و مجنون کسی نیافت صلاح


دل من در هوای روی فرخ
دل من در هوای روی فرخ - بود آشفته همچون موی فرخ
بجز هندوی زلفش هیچ کس نیست - که برخوردار شد از روی فرخ
سیاهی نیکبخت است آن که دایم - بود همراز و هم زانوی فرخ
شود چون بید لرزان سرو آزاد - اگر بیند قد دلجوی فرخ
بده ساقی شراب ارغوانی - به یاد نرگس جادوی فرخ
دوتا شد قامتم همچون کمانی - ز غم پیوسته چون ابروی فرخ
نسیم مشک تاتاری خجل کرد - شمیم زلف عنبربوی فرخ
اگر میل دل هر کس به جایست - بود میل دل من سوی فرخ
غلام همت آنم که باشد - چو حافظ بنده و هندوی فرخ


دی پیر می فروش که ذکرش به خیر باد
دی پیر می فروش که ذکرش به خیر باد - گفتا شراب نوش و غم دل ببر ز یاد
گفتم به باد می‌دهدم باده نام و ننگ - گفتا قبول کن سخن و هر چه باد باد
سود و زیان و مایه چو خواهد شدن ز دست - از بهر این معامله غمگین مباش و شاد
بادت به دست باشد اگر دل نهی به هیچ - در معرضی که تخت سلیمان رود به باد
حافظ گرت ز پند حکیمان ملالت است - کوته کنیم قصه که عمرت دراز باد


شراب و عیش نهان چیست کار بی‌بنیاد
شراب و عیش نهان چیست کار بی‌بنیاد - زدیم بر صف رندان و هر چه بادا باد
گره ز دل بگشا و از سپهر یاد مکن - که فکر هیچ مهندس چنین گره نگشاد
ز انقلاب زمانه عجب مدار که چرخ - از این فسانه هزاران هزار دارد یاد
قدح به شرط ادب گیر زان که ترکیبش - ز کاسه سر جمشید و بهمن است و قباد
که آگه است که کاووس و کی کجا رفتند - که واقف است که چون رفت تخت جم بر باد
ز حسرت لب شیرین هنوز می‌بینم - که لاله می‌دمد از خون دیده فرهاد
مگر که لاله بدانست بی‌وفایی دهر - که تا بزاد و بشد جام می ز کف ننهاد
بیا بیا که زمانی ز می خراب شویم - مگر رسیم به گنجی در این خراب آباد
نمی‌دهند اجازت مرا به سیر و سفر - نسیم باد مصلا و آب رکن آباد
قدح مگیر چو حافظ مگر به ناله چنگ - که بسته‌اند بر ابریشم طرب دل شا


دوش آگهی ز یار سفرکرده داد باد
دوش آگهی ز یار سفرکرده داد باد - من نیز دل به باد دهم هر چه باد باد
کارم بدان رسید که همراز خود کنم - هر شام برق لامع و هر بامداد باد
در چین طره تو دل بی حفاظ من - هرگز نگفت مسکن مالوف یاد باد
امروز قدر پند عزیزان شناختم - یا رب روان ناصح ما از تو شاد باد
خون شد دلم به یاد تو هر گه که در چمن - بند قبای غنچه گل می‌گشاد باد
از دست رفته بود وجود ضعیف من - صبحم به بوی وصل تو جان بازداد باد
حافظ نهاد نیک تو کامت برآورد - جان‌ها فدای مردم نیکونهاد با


روز وصل دوستداران یاد باد
روز وصل دوستداران یاد باد - یاد باد آن روزگاران یاد باد
کامم از تلخی غم چون زهر گشت - بانگ نوش شادخواران یاد باد
گر چه یاران فارغند از یاد من - از من ایشان را هزاران یاد باد
مبتلا گشتم در این بند و بلا - کوشش آن حق گزاران یاد باد
گر چه صد رود است در چشمم مدام - زنده رود باغ کاران یاد باد
راز حافظ بعد از این ناگفته ماند - ای دریغا رازداران یاد باد


جمالت آفتاب هر نظر باد
جمالت آفتاب هر نظر باد - ز خوبی روی خوبت خوبتر باد
همای زلف شاهین شهپرت را - دل شاهان عالم زیر پر باد
کسی کو بسته زلفت نباشد - چو زلفت درهم و زیر و زبر باد
دلی کو عاشق رویت نباشد - همیشه غرقه در خون جگر باد
بتا چون غمزه‌ات ناوک فشاند - دل مجروح من پیشش سپر باد
چو لعل شکرینت بوسه بخشد - مذاق جان من ز او پرشکر باد
مرا از توست هر دم تازه عشقی - تو را هر ساعتی حسنی دگر باد
به جان مشتاق روی توست حافظ - تو را در حال مشتاقان نظر باد

□

□

□

□

□

□

□

□

□

____________________________________________

□

□

□

□

□

□

□

□

□

____________________________________________

□

□

□

□

□

□

□

□

□

____________________________________________

□

□

□

□

□

□

□

□

□

____________________________________________

□

____________________________________________

سايه ي توام بهر كجا روي

سر نهادم به زير پاي تو

چون تو در جهان نجسته ام هنوز

تا كه بر گزينمش بجاي تو

شادي وغم مني به حيرتم

خواهم از تو...در تو آورم پناه

موج وحشم كه بي خبر زخويش

گشته ام اسير جذبه هاي ماه

گفتي از تو بگسلم...دريغ و درد

رشته ي وفا مگر گسستني است؟

بگسلم ز خويش و از تو نگسلم

عهدعاشقان مگر شكستني است؟

ديدمت شبي،بخواب و سر خوشم

وه...مگر به خواب ها ببينمت

غنچه نيستي كه مست اشتياق

خيزم و ز شاخه ها بچينمت

شعله مي كشد به ظلمت شبم

آتش كبود ديدگان تو

ره مبند... بلكه ره برم بشوق.

--------------------------------------------------------------------

آئينه شكسته

ديروز به ياد تو وآن عشق دل انگيز

بر پيكر خود پيرهن سبز نمودم

در آينه بر صورت خود خيره شدم باز

بند از سر گيسويم آهسته گشودم

عطر آوردم بر سر سينه فشاندم

چشمانم را ناز كنان سورمه كشاندم

افشان كردم زلفم را بر سرشانه

در كنج لبم خاي آهسته نشاندم

گفتم به خود آن گاه صد افسوس كه او نيست

تا مات شود زين همهافسون گري ناز

چو پيرهن سبز ببيند تن من

با خنده بگويد كه چه زيبا شدي

او نيست در مردمك چشم سياهم

تا خ۰يره شود عكس رخ خويش ببيند

اين گيسوي افشان به چه كار آيد امشب

كو پنجه او تاكه در آن خانه گزيند

من خيره به آينه و او گوش به من داشت

گفتم كه چه سان حل كني اين مشكل ما را

بشكست و فغان كرد كه از شرح غم خويش

اي زن،چه بگويم،كه شكستي دل ما را

--------------------------------------------------------------------

هديه

من از نهايت شب حرف مي زنم

من از نهايت تاركي

واز نهايب شب حرف مي زنم

اگر به خانه من آمدي

براي من اي مهربان چراغ بيار

ويكدريچه كه از آن

به ازدحام كوچه خوشبخت بنگرم

--------------------------------------------------------------------

وداع

مي روم خسته افسرده وزار

سوي منزگه ويرانه ي خويش

به مي برم از شهر شما

دل شوريده وديوانه ي خويش

مي برم تا كه در آن نقطه ي دور

شستشويش دهم از رنگ نگاه

شستشويش دهم از لكه ي عشق

زين همه خواهش بي جا تباه

مي برم تا ز تو دورش سازم

زتو ،اي جلوه ي اميد محال

مي برم زنده بگورش سازم

تا از اين پس نكند ياد وصال

ناله مي لرزد ،مي رقصد اشك

آه،بگذار بگريزم من

ازتو ، اي چشمه ي جوشان گناه

شايد آن به كه بپرهيزم من

بخدا غنچه ي شادي بودم

دست عشق آمد واز شاخم چيد

شعله ي آه شدم ،صد افسوس

كه لبم باز بر آن لب نرسيد

عاقبت بند سفر پايم بست

مي روم ،خنده به لب ، خونين دل

مي روم از دل من دست بدار

اي اميد عبث بي حاصل

--------------------------------------------------------------------

--------------------------------------------------------------------

جدايي

امشب واقعيت را

پذيرا هستم

با پذيرفتن آن

جايي براي اشك

باقي نمي گذارماي راز شيرين

نمي دانم

شايد هنوز

به ياد من باشي

--------------------------------------------------------------------

ديار فراموشي

امشب دوباره زمزمه ي عشقي

از كوچه هاي خاطره مي آيد

امشب دوباره ياد گريزاني

بر گشته از ديار فراموشي

در كوي ذهن دلشده

مي خواند

پژواك راه رفتن او در شب

آهنگ دلنواز جواني را

تكرار مي كند

چشم به سوي خاطره مي چرخد

انيد

شوق

ترس

تركيب صادقانه ي احساس

در لحظه هاي ملتهب ديدار

--------------------------------------------------------------------

هيچ كس براي هيچ كس نيست

بيا خود بيني

روزگار

چه حيله ها دارد

بياكه ببيني

رفيق چه مارها

در آستين دارد

بيا كه ببيني تلاش

براي ماندن نيست

بيا كه ببيني

هيچ كس

براي هيچ كس نيست

بيا كه ببيني

وسعت روح

به قدر يك كف دست است

بيا كه ببيني

فطرت آدمي

چقدر پست است

--------------------------------------------------------------------

--------------------------------------------------------------------

عذر بلبل براي ديدن سيمرغ

تو كه مي داني من

پا به پايت دويدم و

بال در بال گستره ي تو

تا مرز تشنگي ها پريدم،

اكنون،بي بال و پر مانده

از دست و بال افتاده

خسته و تشنه.

هي سراب

پشت سراب مي بينم

دست از سرم بردار!

برو هدهد داناي با تدبير

بگذار

در اين وادي بلبل كش

با خيل خيالي خوش

به خواب خويش

مات وكيش روم.

من كه دستم به كوه قاف و

نه به چشمه ي شيرين آب و

نه به سيماي سيماب گون سيمرغ مي رسد،

پس لااقل

اين روياي آخر را

در اين لحظه ي ميرا

از چشم من مگير!

مي دانم آخرين تير خلاص

هنگام غروب آفتاب

بر شقيقه ي امروز،نقش مي بندد.

برو!

برو هدهد داناي با تدبير

تا قشنگي ترا به بر نگرفته است

تا سايه ي سترگ كركس پير

در اين وادي

دست بر سرت نكشيده است

مرا بگذارد

از اين باديه وبر

بگذر.

دارم سراب

هي سراب

پشت سراب ميبينم!

--------------------------------------------------------------------

با عصاي آهنين در دست

و هفت كفش فولادين در پاي

ـ به جستوجوي تو برخاسته ام

بگو كجاست:

دست خيس سادگي

ـ بر روي پيشاني تب دار من

تا فرو بنشاند

واژه هاي خشك هذياني ام

دختر كولي لحظه هارا بگو

كه از دلم حمايلي ساخته ام

تا عرياني سينه اش را بپوشاند

اي شرم سرخ روئيده زير پوست

سيب!

اي عشق

--------------------------------------------------------------------

سیر سیرک ها فر یاد زدند:

((ماه، ای ماه بزرگ...))

در تمام طول تاریکی

شاخه ها با آن دستان دراز

که از آن ها آهی شهوتناک

سوی بالا می رفت

و نسیم تسلیم

به فرامین خدایانی نشناخته ومرموز

و هزاران نفس پنهان ، در زندگی مخفی خاک

و در آن دایره سیار نورانی ، شبتاب

دقدقه در سقف چوبین

لیلی در پرده

غوک ها در مرداب

همه با هم ، همه با هم یکریز

تا سیپیده دم فریاد زدند:

(( ماه ، ای ماه بزرگ ...))

در تمام طول تاریکی

ماه در مهتابی شعله کشید

ماه

دل تنهایی شب خود بود

داشت در بغض طلائی رنگش می ترکید

--------------------------------------------------------------------

راز این حلقهء زر

راز این حلقه که انگشت مرا

این چنین تنگ گرفته است به بر

راز این حلقه که در چهری او

این همه تابش و رخشندگی است

مرد حیران شد و گفت :

حلقهء خوشبختی است، حلقه زندگی هست

همه گفتند: مبارک باشد

دختر گفت: دریغا که مرا

باز در معنی آن شک باشد

سال ها رفت و شبی

زنی افسرده نظر کرد بر آن حلقه زر

دید در نقش فرزندی او

روز های که به امید وفای شوهر

به هدر رفته،هدر

زن پریشان شد ونالید که وای

وای، این حلقه که در چهری او

باز هم تابش و رخشندگی است

حلقه بردگی و بندگی است

--------------------------------------------------------------------

--------------------------------------------------------------------

چه گريزيست ز من؟

چه شتابيست به راه ؟

به چه خواهي بردن

در شبي اينهمه تاريك پناه؟

مرمرين پلهء آن غرفهء عاج!

اي دريغا كه ز ما بس دور است

لحظه ها را در ياب

چشم فردا كور است

نه چراغيست در آن پايان

هر چه از دور نمايانست

شايد آن نقطهء نوراني

چشم گرگان بيابانست

مي فرو مانده به جام

سر به سجاده نهادن تا كي؟

او در اينجاست نهان

مي درخشد در مي

گر بهم آويزيم من و تو

ما دو سرگشتهء تنها، چون موج

به پناهي كه تو مي جويي، خواهيم رسيد

اندر آن لحظهء جادويي اوج!

--------------------------------------------------------------------

((سخت آشفته ای ز دیدارش

صبحدم با ستارگان سپید

می رود،می رود، نگهدارش))

من به بوی تو رفته از دنیا

بی خبر از فریب فرداها

روی مژگان نازکم می ریخت

چشمهای تو چون غبار طلا

تنم از حس دستهای تو داغ

گیسویم در تنفس تو رها

می شکفتم ز عشق و می گفتم

((هر که دلداده شد به دلدارش

ننشیند به قصد آزارش

برود،چشم من به دنبالش

برود،عشق من نگهدارش))

آه،اکنون تو رفته ای و غروب

سایه می گسترد به سینهء راه

نرم نرمک خدای تیرهء غم

می نهد پا به معبد نگهم

می نویسد به روی هر دیوار

آیه هایی همه سیاه سیاه

--------------------------------------------------------------------

دلم گرفته است

به ایوان می روم و انگشتانم را

بر پوست کشیده ی شب می کشم

چراغ های رابطه تاریکند

چراغ های رابطه تاریکند

کسی مرا به آفتاب

معرفی نخواهد کرد

کسی مرا به میهمانی گنجشک ها نخواهد برد

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردنی ست

--------------------------------------------------------------------

ای دختر بهار حسد می برم به تو

عطر و گلو ترانه و سرمستی ترا

با هرچه طالبی به خدا می خرم زتو

بر شاخ نوجوان درختی شکوفه ای

با ناز می گشود دو چشمان بسته را

می شست کاکلی به لب آب نقره فام

آن بال های نازک زیبای خسته را

خورشید خنده کرد وز امواج خنده اش

بر چهر روز روشنی دلکشی دوید

موج سبک خزید و نسیمی به گوش او

رازی سرود و موج بنرمی از او رمید

خندید باغبان که سرانجام شد بهار

دیگر شکوفه کرده درختی که کاشتم

دختر شنید و گفت چه حاصل از این بهار

ای بس بهار ها که بهاری نداشتم

خورشید تشنه کام در آن سوی آسمان

گوئی میان مجمری از خون نشسته بود

می رفت روز و خیره در اندیشه ای غریب

دختر کنار پنجره محزون نشسته بود

می دونم

زندگی پر از سواله می دونم

رسیدن به تو خیاله می دونم

تو میگی یه روزی مال من میشی

اما موندنت محاله می دونم

تو میگی شبا دعامون می کنی

چشمه ی چشات زلاله می دونم

توی آسمون سرنوشت ما

ماه کاملم هلاله می دونم

تو میگی پرنده شیم بریم هوا

غصه ی ما دو تا باله می دونم

چشم من پر از غم نبودنت

دل تو پر از ملاله می دونم

طاقتم دیگه داره تموم می شه

صبر تو رو به زواله می دونم

اون درخت سیب آرزوهامون

پر میوه های کاله می دونم

آره میری و نمی پرسی که این

دل عاشق در چه حاله می دونم

_____________________________________________________________________________

حدس

و حدس میزنم شبی مرا جواب می کنی

و قصر کوچک دل مرا خراب می کنی

سر قرار عاشقی همیشه دیر کرده ای

ولی برای رفتنت عجب شتاب می کنی

من از کنار پنجره تو را نگاه می کنم

و تو به نام دیگری مرا خطاب می کنی

چه ساده در ازای یک نگاه پاک و ماندنی

هزار مرتبه مرا ز خجلت آب می کنی

به خاظر تو من همیشه با همه غریبه ام

تو کمتر از غریبه ای مرا حساب می کنی

و کاش گفته بودی از همان نگاه اولت

که بعد من دوباره دوست انتخاب میکنی

_____________________________________________________________________________

محبت

نام تو را آورده ام دارم عبادت می کنم

گرد نگاهت گشته ام دارم زیارت می کنم

دستت به دست دیگری از این گذشته کار من

اما نمی دانم چرا دارم حسادت می کنم

گفتی دلم را بعد از این دست کس دیگر دهم

شاید تو با خود گفته ای دارم اطاعت می کنم

رفتم کنار پنجره دیدم تو را . بگذریم

چیزی ندیدم این چنین دارم رعایت می کنم

من عاشق چشم توام تو مبتلای دیگری

دارم به تقدیر خودم چندیست عادت می کنم

تو التماسم می کنی جوری فراموشت کنم

با التماس اما تو را به خانه دعوت می کنم

گغتی محبت کن برو باشد خداحافظ ولی

رفتم که تو باور کنی دارم محبت می کنم

_____________________________________________________________________________

خیال

دیشب دوباره دیدمت اما خیال بود

تو در کنار من بشینی؟..... محال بود

هر چه نگاه عاشق من بی نصیب بود

چشمان مهربان تو پاک و زلال بود

پاییز بود و کوچه ای و تک مسافری

با تو چقدر کوچه ی ما بی مثال بود

نشنید لحن عاشق من را نگاه تو

پرواز چشم های تو محتاج بال بود

سیب درخت بی ثمر آرزوی من

یک عمر مانده بود ولی کال کال بود

گفتم کمی بمان به خدا دوست دارمت

گفتی مجال نیست ولیکن مجال بود

یک عمر هر چه سهم تو از من نگاه بود

سهم من از عبور تو رنج و ملال بود

چیزی شبیه جام بلور دلی غریب

حالا شکست وای صدای وصال بود

شب رفت و ماه گم شد و خوابم حرام شد

اما نه با خیال تو بودم حلال بود

_____________________________________________________________________________

فاصله

گفتی که مرا دوست نداری گله ای نیست

بین من و عشق تو ولی فاصله ای نیست

گفتم که کمی صبر کن و گوش به من کن

گفتی که نه باید برم حوصله ای نیست

پرواز عجب عادت خوبیست ولی حیف

تو رفتی و دیگر اثر از چلچله ای نیست

گفتی که کمی فکر خودم باشم و آن وقت

جز عشق تو در خاطر من مشغله ای نیست

رفتی تو خدا پشت و پناهت به سلامت

بگذار بسوزد دل من مساله ای نیست

_____________________________________________________________________________

علت تلخ

دیدی آخرش نموندی

منو تا جنون کشوندی

دلی که دادمبه دستت

آخرش زدی شکوندی

آخراش خوب شده بودی

تیتر نامه هامو خوندی

اما چون خوندی و رفتی

دلمو بیشتر سوزوندی

_____________________________________________________________________________

دلت آمد

تو مثل چشم دریا عاشقی و پاک و بارانی

و من یک تکه از دریا ولی نمناک و طوفانی

به یاد چشمهای تو تفال میزنم امشب

ببینم میروی آخر از اینجا یا که میمانی

تو رو جان همانی که جدایت کرد از چشمم

همین امشب بیا در کلبه ی سردم به مهمانی

عجب روز قشنگی بود روز آشناییمان

چه شد حالا که از آن انتخاب خود پشیمانی

همه بردند از خاطر مرا من ماندم و چشمت

تو هم رفتی و یادت رفت نام من به آسانی

چه زود از یاد بردی آن قرار روز اول را

همان که قول دادی این پریشان را نرنجانی

اگر چه رفته ای و بار دیگر بر نمیگردی

ولی دیوانه ات هستم خودت هم خوب میدانی

تمام شمعدانیها برایت اشک میریزند

دلت آمد دل گلهای باغم را بلرزانی

و عادت درد سنگینی ست وقتی اوج میگرد

به من عادت نکردی طعم حرفم را نمیدانی

تماشا میکنم این قصه را زیبای من اما

خدا را خوش نمی آمد که این دل را بسوزانی

_____________________________________________________________________________

قصه گو .بگو

قصه گو .بگو خدا دعامونو شنید یا نه ؟

اون قناری که بالش شکسته بود .پرید یا نه؟

قطره ی شبنمی اشکای اون آهو خانم

آخرش از پشت بغض کوچیکش چکید یا نه؟

اون کبوتر که همش دلش می خواس خواب ببینه

اون چی شد نفهمیدم .که آخرش خواب دید یا نه ؟

نقاشه آخر واسه نجات اون دختر ناز

آخرین برگو روی درختشون کشید یا نه ؟

عاشقی که عمری بود سر دو راهی مونده بود

آخرش از یکی از خاطرخواهاش برید یا نه ؟

باغبون که از غم غنچه ها خوابش نمی برد

قصه گو .وقتی که دی شد .آخرش خوابید یا نه ؟

ابری که همش واسه گل و درختا ناز می کرد

آخرش تو سرزمین خشکشون بارید یا نه ؟

اونجا که خورشید خانوم سالی یه بار سر نمی زد

همه دعوتش می کردن آخرش تابید یا نه؟

دختری که آرزوش بود عروسک داشته باشه

مادرش آخر براش عروسکو خرید یا نه ؟

من خوابم برده و آخراشو یادم نمی یاد

آخر قصه کلاغه .به خونش رسید یا نه ؟

_____________________________________________________________________________

تا قیامت

من میگم بهم نگاه کن

تو میگی که جون فدا کن

من میگم چشات قشنگه

تو میگی دنیا دو رنگه

من میگم دلم اسیره

تو میگی که خیلی دیره

من میگم چشاتو وا کن

تو میگی منو رها کن

من میگم قلبمو نشکن

تو میگی من میشکنم من؟

من میگم دلم رو بردی

تو میگی به من سپردی؟

من میگم دلم شکسته است

تو میگی خوب میشه خسته است

من میگم بمون همیشه

تو میگی ببین نمشه

من میگم تنهام میذاری

تو میگی طاقت نداری

من میگم تنهایی سخته

تو میگی این دسته بخته

من میگم خدا به همرات

تو میگی چه تلخه حرفات

من میگم که تا قیامت

برو زیبا به سلامت

من میگم خدا به همرات

تو میگی چه تلخه حرفات

من میگم که تا قیامت

برو زیبا به سلامت

_____________________________________________________________________________

زیر درخت آرزو

می خوام یه قصزی بسازم پنجره هاش آبی باشه

من باشم و تو باشی و یک شب مهتابی باشه

می خوام یه کاری بکنم شاید بگی دوسم داری

می خوام یک حرفی بزنم که دیگه تنهام نزاری

می خوام برات از آسمون یاسای خوشبو بچینم

می خوام شبا عکس تو رو تو خواب گل ها ببینم

کاشکی بدونی چشمات و به صد تا دنیا نمی دم

یه موج گیسوی تو رو به صد تا دریا نمی دم

کاش تو هوای عاشقی همیشه پیشم بمونی

از تو کتاب زندگی حرفای رنگی بخونی

حتی اگه دلت نخواد اسم تو . تو قلب منه

چهره ی تو یادم میاد وقتی که بارون می زنه

امشب می وخوام برای تو یه فال حافظ بگیرم

اگر که خوب درنیومد به احترامت بمیرم

امشب می خوام رو آسمون عکس چشات رو بکشم

اگر نگاهم نکنی ناز نگاتو بکشم

می خوام تو رو قسم بدم به جون هر چی عاشقه

به جون هر چی قلب صاف رنگ گل شقایقه

یه وقتی که من نبودم بی خبر از اینجا نری

بدون یه خداحافظی پر نزنی تنها بری

وقتی که اینجا بمونی

بارون قشنگ و نم نمه

هوای رفتن که کنی

مرگ گلای مریمه

_____________________________________________________________________________

عشق يعني سالهاي عمر سخت


عشق يعني زهر شيرين بخت تلخ


عشق يعني خواستن له له زدن


عشق يعني سوختن پر پر زدن


عشق يعني جام لبريز از شراب


عشق يعني تشنگي يعني سراب


عشق يعني لايق مريم شدن


عشق يعني با خدا همدم شدن


عشق يعني لحظه هاي بي قرار


عشق يعني صبر يعني انتظار


عشق يعني از سپيده تا سحر


عشق يعني پا نهادن در خطر


عشق يعني لحظه ي ديدار يار


عشق يعني دست در دست نگار


عشق يعني آرزو يعني اميد


عشق يعني روشني يعني سپيد


عشق يعني غوطه خوردن بين موج


عشق يعني رد شدن از مرز اوج

عاشقانه

شعر و داستانهای عاشقانه و عشقی

زندگي رود روانيست روان ميگذرد انچه اقبال من و توست همان مي گذرد

هر شب برو کنار پنجره تا ستاره ها ببيننت و حسوديشون بشه که...... ماهشون مال منه
__________________________________________________________________________

ياد من كردي ولي روزي كه ديگر دير بود
مهربان گشتي ولي مهر تو بي تاثير بود
آمدي اما جواني رفته بود از دست من
عمرم آخر شد ز بس در اين سفر تاخير بود

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
نگو بار گران بوديم و رفتيم
نگو نا مهربان بوديم و رفتيم
نگو اينها دليل محکمي نيست
بگو با ديگران بوديم و رفتيم
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

نريخت خون من و رفت و دل به حسرت گفت

خدا کند که به عزم شکار برگردد...

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
گلي از شاخه اگر مي چينيم
برگ برگش نکنيم
و به بادش ندهيم
لا اقل لاي کتاب دلمان بگذاريم
و شبي چند از آن را
هي بخواهيم و ببوييم و معطر بشويم
شايد از باغچه کوچک انديشه مان گل رويد.
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــبيا تاـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

بيا که هرم نفسات واسه من نفس بياره
بيا که گريه تلخم بشه لبخندي دوباره
بيا تا اومدنت رو پر کنم از هجرت غم
بيا تا ديگه نباشه اشکي رو گونه شبنم
ـــــــــــــــــــــــــما به آرامش گل نيازمنديم ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

در شبي دراز عاشق مي شويم!

و در فرداي ديگر مي ميريم

ما نمي دانيم که در تار و پود کدام زمان هستيم

فقط مي دانيم که به آرامش گل و تبسم باران نيازمنديم

تا که دوباره در شبي دراز عاشق شويم

ــــــــــــــــــــ بگذار تا در سکوت شب جا بماند دوستت دارمـــــــــــــــــــ

شب که مي رسد به خودم وعده مي دهم

که فردا صبح حتما به تو خواهم گفت...

صبح که فرا مي رسد و نمي توانم بگويم

رسيدن شب را بهانه ميکنم...

و باز شب مي رسد و صبحي ديگر...

و من هيچ وقت نمي توانم حقيقت را به تو بگويم...

بگذار ميان شب و روز باقي بماند که

چه قدر..
دوستت دارم... ـ----ـ-ـ-ــ

___________________دلم تنگه_________________________ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ_

دل تو مثل دلم اين همه دل تنگ که نيست

به خدا جنس دلم مثل دلت سنگ که نيست

همه حرفات پر کذب و پر نيرنگ و فريب

عشق من مثل تو و عشق تو بيرنگ که نيست

تنم اين جاست , همه فکر و خيالم پيش تو

تو که آرومي آخه ,تو دل تو جنگ که نيست

وقتي رفتي , واسه من حتي دلت تنگ نشد

خونه ي عشقو شناختن , کار هر سنگ که نيست

خیال تو

پرواز در هوای خیال تو دیدنی ست

حرفی بزن که موج صدایت شنیدنی ست

شعر زلال جوشش احساس های من

از موج دلنشین کلام تو چیدنی ست

یک قطره عشق کنج دلم را گرفته است

این قطره هم به شوق نگاهت چکیدنی ست

خم شد- شکست پشت دل نازکم ولی

بار غمت ـ عزیز تر از جان ـ کشیدنی ست

من در فضای خلوت تو خیمه می زنم

طعم صدای خلوت پاکت چشیدنی ست

تا اوج ، راهی ام به تماشای من بیا

با بالهای عشق تو پرواز دیدنی ست

ناباورانه عشق مرا جار میزند

چشمی که فال اشک در انظار می زند

گاهی سکوت در شب یلدای خانه ام

چنگی به قلب خسته یک تار می زند

در بی فروغ چشم تو چشمان خسته ام

چون ابر سر به گریه بسیار می زند

چندی است بی تو عاشق ولگرد خسته ات

در کوچه های خلوت غم زار میزند

دیوانه وار عاشق اواره ات هنوز

سر بر سکوت سنگی دیوار میزند

چندی نمانده است ببینی که شاعری

خود را گه در فراق تو بر دار میزند

سيخاندا بوينومي طناب ( وقتي طناب گردن مرا فشار داد)

دار آغلادی من آغلادیم (چوبه دار گريه كرد من گريه كردم)

غم سينمده قالا قالا ( در حاليكه غم درون سينه ام انباشته شده )

یار جانمی آلا آلا ( در حاليكه يار جانم را گرفت)

گریه کن دلم میدونم اون دیگه هیچ وقت نمیاد

رفته و واسش مهم نیس چه به روز من میاد

ببین چقد تنها شدم تو خونه بی کسیام

یکی نیس با من بباره به پای این بی کسیام

بیا بی وفا وفا کن دارم از غصه میمیرم

میخوام که این دمه آخر دستاتو باز بگیرم

نمیدونی چی می کشم تو این روزای بی کسی

قدرمو می دونی یه روز وقتی به حرفام برسی

گریه هام دسته خودم نیس دله من شکسته دنیا

دستایه جدایی عشق خط کشیدن میون ما

طاقت موندن ندارم این نفسای آخره

بگین بیاد که عاشقش واسه اون در به دره

بیا بی وفا وفا کن دارم از غصه میمیرم

میخوام که این دمه آخر دستاتو باز بگیرم

نمیدونی چی می کشم تو این روزای بی کسی

قدرمو می دونی یه روز وقتی به حرفام برسی

تنها شاهد اشک های شبانم

همین صفحه ی سفید و جوهر سیاه است

هرگز نخواستم چشم نا محرم این لحظه های ناآشنا

فرو ریختن اشک را بر گونه هایم ببیند

همیشه بالش سکوت را زیر سر هق هق تنهایی ام گذاشتم

تا کسی صدایم را نشنود

اما تو، تو که از گریه های پنهانی من با خبری

چه کنم گاهی همین گریه های گهگاه

جای خالی تو رادر غربت ترانه هایم پر می کند

رفتی اما چه بگوییم هیهات
تو ندانی که من آنروز غروب
زیر آن دره آرام و عبوس
به چه حالی بودم !بی تو با حسرت و حرمان و سرشت
خلوتی داشتم آنجا که مپرس
کاش می دانستی
بی تو بر من چه گذشت...

ما که رفتیم ولی یادت باشه دیوونه بودیم

براي تنهايي ات

گريستم
نه بخاطر بوسه
نه بخاطر جسم عريانت
به خاطر خودت
به خاطر زنانگي پاکت
نه بخاطر تنهايي من
نه بخاطر فراموشي
بخاطر به تو انديشيدن
در لحظات زندگي
به خاطر پاکي کلامت
در اعلام عشق
نه بخاطر جبران خطاي ديروز
نه بخاطر قضاوت فردا
بخاطر امروزت
به خاطر هر روزت
نه بخاطر آن شب ها در کنار تو
نه به خاطر امشب
در غياب تو
بخاطر عشق نهانت
که دنياييست
بخاطر تنهايي ات
در عين ازدهام
نه بخاطر فريب تو
نه بخاطر ترهم
به خاطر خاطرات ديروز
به خاطر روياهاي فردا
به خاطر تکيه گاهي امن براي تو
بخاطر معمني آسوده
براي عشق
و تو
گريستن...